W tym artykule omówimy, w jaki sposób Ciało Kierownicze Świadków Jehowy (JW), podobnie jak młodszy syn w przypowieści o „Synu marnotrawnym”, zmarnowało cenne dziedzictwo. Zastanowi się, jak powstało dziedzictwo i jakie zmiany go utraciły. Czytelnicy otrzymają dane z „Australijskiej Komisji Królewskiej (ARC) w sprawie odpowiedzi instytucjonalnych na seksualne wykorzystywanie dzieci”[1] badać i wyciągać wnioski. Dane te zostaną opracowane na podstawie sześciu różnych instytucji religijnych. Ten przypadek pokaże, jak szkodliwe stały się zmiany dla osób fizycznych. Wreszcie, w świetle chrześcijańskiej miłości, GB otrzyma sugestie zachęcające do bardziej podobnego do Chrystusa podejścia do rozwiązywania tych problemów.

Kontekst historyczny

Edmund Burke rozczarował się rewolucją francuską iw 1790 napisał broszurę Refleksje nad rewolucją we Francji w którym broni monarchii konstytucyjnej, tradycyjnego kościoła (w tym przypadku anglikanów) i arystokracji.

W 1791 Thomas Paine napisał książkę Prawa człowieka. Europa i Ameryka Północna były w stanie wstrząsu. Kolonie 13 uzyskały niepodległość od Wielkiej Brytanii i odczuwalne były skutki rewolucji francuskiej. Staremu porządkowi zagroziła rewolucja i początki koncepcji demokracji w Europie i Ameryce Północnej. Dla osób kwestionujących stary porządek pojawiło się pytanie, co to oznacza dla praw każdej osoby.

Ci, którzy przyjęli Nowy Świat, widzieli w książce Paine'a i jej pomysłach podstawę nowego świata, który mogliby stworzyć poprzez republikański system demokratyczny. Omówiono wiele praw człowieka, ale pojęcia te niekoniecznie zostały zdefiniowane w prawie. W tym samym czasie napisała Mary Wollstonecraft Windykacja praw kobiet w 1792, który uzupełniał pracę Paine.

W 20th stulecia Świadkowie Jehowy odegrali znaczącą rolę w zagwarantowaniu wielu z tych praw. W Stanach Zjednoczonych od późnych 1930 do 1940 ich walka o praktykowanie wiary zgodnie z ich sumieniem doprowadziła do wielu spraw sądowych, przy czym znaczna liczba rozstrzygnęła na szczeblu Sądu Najwyższego. Hayden Covington, prawnik JW, przedstawił petycje i apelacje 111 do Sądu Najwyższego. W sumie były przypadki 44, w tym między innymi literatura „od drzwi do drzwi”, obowiązkowe saluty flagowe itp. Covington wygrał ponad 80% tych przypadków. Podobna sytuacja miała miejsce w Kanadzie, gdzie ŚJ również wygrywali swoje sprawy.[2]

W tym samym czasie w nazistowskich Niemczech ŚJ przyjęli stanowisko za swoją wiarą i stawili czoła bezprecedensowym poziomom prześladowań ze strony reżimu totalitarnego. Świadkowie Jehowy byli niezwykli w obozach koncentracyjnych, ponieważ mogli opuścić w każdej chwili, jeśli postanowili podpisać dokument wyrzeczający się ich wiary. Zdecydowana większość nie podważała ich wiary, ale kierownictwo niemieckiego oddziału było skłonne do kompromisu.[3] Stanowisko większości jest świadectwem odwagi i wiary pod najbardziej niewyobrażalnymi okropnościami, a ostatecznie zwycięstwem nad reżimem totalitarnym. To stanowisko zostało powtórzone przeciwko innym reżimom totalitarnym, takim jak Związek Radziecki, kraje bloku wschodniego i inne.

Zwycięstwa te, wraz z zastosowaną taktyką, były wykorzystywane przez wiele innych grup walczących o swoje wolności w nadchodzących dziesięcioleciach. Świadkowie Jehowy pomagali zdefiniować i odegrać znaczącą rolę w ustanowieniu praw człowieka. Ich stanowisko zawsze opierało się na prawie jednostek do korzystania z osobistego sumienia w sprawach kultu i obywatelstwa.

Prawa człowieka zostały ustanowione i zapisane w prawie, co można zaobserwować w licznych sprawach przedstawianych przed Sądami Najwyższymi przez ŚJ w wielu krajach na całym świecie. Chociaż wielu uważało prozelityzm ŚJ i ton ich literatury za niesmaczny, był niechętny szacunek dla ich stanowiska i wiary. Prawo każdej osoby do pełnego korzystania z sumienia jest fundamentalną zasadą współczesnego społeczeństwa. Było to wyposażenie o ogromnej wartości wraz z dziedzictwem wielu zdrowych nauk biblijnych od Ruchu Studentów Biblii 1870s. Jednostka i jej relacje ze Stwórcą oraz korzystanie z osobistego sumienia stanowiły sedno walki każdego ŚJ.

Powstanie organizacji

Kiedy zgromadzenia powstały po raz pierwszy w 1880 / 90, miały one strukturę kongregacyjną. Wszystkie zbory (nazywali je Badacze Pisma Świętego w czasach Russella) eklezja; transliteracja greckiego słowa powszechnie tłumaczonego „kościół” w większości biblii) została dostarczona z wytycznymi dotyczącymi struktury, celu itp.[4] Każde z tych zborów studiujących Biblię było samodzielnymi bytami z wybranymi starszymi i diakonami. Nie było władzy centralnej i każdy zbór działał na rzecz swoich członków. Dyscyplina kongregacyjna była zarządzana na zebraniu całości ecclesia jak opisano w Studia z pism świętych, tom szósty.

Od wczesnych 1950 nowe kierownictwo ŚJ postanowiło wprowadzić koncepcję Rutherforda dotyczącą Organizacja[5] i przeniósł się do zostania korporacją. Wiązało się to z tworzeniem zasad i przepisów, których należało przestrzegać - które utrzymywałyby „czystość” Organizacji - wraz z nowym porozumieniem komitetu sądowniczego w sprawie tych, którzy popełnili „poważne” grzechy[6]. Obejmowało to spotkanie z trzema starszymi na zamkniętym, tajnym spotkaniu, aby ocenić, czy dana osoba była skrucha.

Ta znacząca zmiana nie może być oparta na Piśmie Świętym, jak pokazano w artykule zatytułowanym „Czy jesteś także ekskomunikowany?”[7] Tam wykazano, że praktyka ekskomuniki Kościoła katolickiego nie ma podstaw biblijnych, lecz opiera się wyłącznie na „prawie kanonicznym”. Po tym artykule i pomimo tego organizacja postanowiła stworzyć własne „prawo kanoniczne”[8].

W następnych latach doprowadziło to do bardzo autokratycznej formy przywództwa z wieloma decyzjami, które spowodowały wiele bólu i cierpienia jednostek. Najbardziej fascynującym zagadnieniem była odmowa odbycia służby wojskowej. Badacze Pisma Świętego zmierzyli się z tym wyzwaniem podczas pierwszej wojny światowej. WTBTS napisał artykuły, które dawały wskazówki, ale co ważne podkreślały, że każdy musi kierować się własnym sumieniem. Niektórzy służyli w Korpusie Medycznym; inni nie zakładali mundurów wojskowych; niektórzy podjęliby się służby cywilnej i tak dalej. Wszyscy zjednoczyli się, nie biorąc broni, aby zabić bliźniego, ale każdy z nich wykazywał się własnym sumieniem, jak rozwiązać ten problem. Doskonała książka zatytułowana Studenci Pisma Świętego sumienni w wojnie światowej 1 - Wielka Brytania Gary Perkins, stanowi doskonałe przykłady stoiska.

Natomiast później, podczas prezydentury Rutherford, wydano bardzo szczegółowe zasady, w których ŚJ nie mogli przyjąć służby cywilnej. Wpływ tego można zobaczyć w książce zatytułowanej Weptał mnie rzeki Babilonu: więzień sumienia w czasie wojny Terry Edwin Walstrom, gdzie jako ŚJ nakreślił wyzwania, przed którymi stanął, oraz absurdalność nieakceptowania służby cywilnej w lokalnym szpitalu. W tym miejscu szczegółowo wyjaśnia, w jaki sposób należy wspierać pozycję Organizacji, podczas gdy jego sumienie nie widziało problemu ze służbą cywilną. Co ciekawe, od 1996 uznano, że ŚJ może zaakceptować podjęcie alternatywnej służby cywilnej. Oznacza to, że GB pozwala teraz jednostce po raz kolejny ćwiczyć sumienie.

Nauki wydane przez Ciało Kierownicze, stworzone w 1972 i w pełni funkcjonujące od 1976[9], muszą zostać zaakceptowane jako „aktualna prawda”, dopóki „nowe światło” nie zostanie przez nich objawione. Istnieje wiele zasad i przepisów dla stada w każdym aspekcie życia, a ci, którzy nie przestrzegają, są postrzegani jako „nie przykładni”. Często prowadzi to do rozprawy sądowej, jak wspomniano wcześniej, i może prowadzić do wykluczenia. Wiele z tych zasad i przepisów przeszło odwrócenie stopnia 180, ale osoby wykluczone na podstawie poprzedniej reguły nie zostały przywrócone.

To zdeptanie osobistego sumienia jednostek dochodzi do punktu, w którym należy zapytać, czy GB naprawdę rozumie ludzkie sumienie. W publikacji Zorganizowany, by wypełniać wolę Jehowy, opublikowane 2005 i 2015 w rozdziale 8, akapit 28, stwierdza w całości:

„Każdy głosiciel musi kierować się wyszkolonym na Biblii sumieniem, kiedy z modlitwą określa, co stanowi okres świadczenia. Niektórzy wydawcy głoszą kazania na gęsto zaludnionych obszarach, podczas gdy inni pracują na terytoriach, na których mieszka niewielu mieszkańców i konieczne są znaczne podróże. Terytoria różnią się; wydawcy różnią się sposobem patrzenia na swoją posługę. Ciało Kierownicze nie narzuca sumienia ogólnoświatowemu zborowi co do sposobu liczenia czasu spędzonego w służbie polowej, ani też nikt inny nie został wyznaczony do osądzenia w tej sprawie (Mat. 6: 1; 7: 1; 1 Tim. 1: 5. ”

Stwierdzenie, że zbiorowe ciało mężczyzn (GB) miałoby jedno sumienie, nie ma sensu. Ludzkie sumienie jest jednym z wielkich darów Boga. Każdy z nich jest wyjątkowy i ukształtowany według różnych czynników. Jak grupa ludzi może mieć to samo sumienie?

Osoba wykluczona będzie unikana przez osoby ze społeczności JW i członków rodziny. Od 1980 proces ten stał się znacznie trudniejszy, ponieważ wiele filmów pokazuje, jak całkowicie ograniczyć lub uniknąć kontaktu. Ta instrukcja była szczególnie skoncentrowana na najbliższych członkach rodziny. Ci, którzy się nie stosują, są uważani za duchowo słabych, a więź z nimi jest ograniczona do minimum.

Jest to wyraźnie sprzeczne z walką wielu pojedynczych ŚJ z różnymi organami sądowymi w ustaleniu, że ludzkiemu sumieniu należy pozwolić rozkwitnąć. W efekcie Organizacja dyktowała sposób, w jaki osoba powinna korzystać ze swojego sumienia. Członkowie kongregacji nie mogli poznać szczegółów rozprawy, nie mogli rozmawiać z poszczególnymi osobami i byli trzymani w ciemności. Od nich oczekiwano całkowitego zaufania do procesu i ludzi odpowiedzialnych za przesłuchanie.

Wraz z pojawieniem się mediów społecznościowych, wielu byłych ŚJ wysunęło się i wykazało - w wielu przypadkach z nagraniami i innymi dowodami - czystą niesprawiedliwość lub niesprawiedliwe traktowanie, jakie otrzymali podczas tych rozpraw sądowych.

W dalszej części tego artykułu podkreślimy, jak to Ciało Kierownicze, podobnie jak młodszy syn w przypowieści o Synu Marnotrawnym, zmarnowało ogromne dziedzictwo, rozważając niektóre ustalenia Australijska Komisja Królewska (ARC) zajmująca się reakcjami instytucjonalnymi na seksualne wykorzystywanie dzieci.

Australijska Komisja Królewska (ARC)

ARC utworzono w 2012 w celu oceny zasięgu i przyczyn instytucjonalnego wykorzystywania dzieci oraz w trakcie badania polityk i procedur różnych organizacji. Ten artykuł skupi się na instytucjach religijnych. ARC zakończyła swoją funkcję w grudniu 2017 i opracowała obszerny raport.

„Patent na listy przekazany Komisji Królewskiej wymagał, by„ zbadała ona reakcje instytucjonalne na zarzuty i incydenty związane z wykorzystywaniem seksualnym dzieci i związane z tym sprawy ”. Wykonując to zadanie, Królewska Komisja została skierowana na skupienie się na kwestiach systemowych, bądź informowana poprzez zrozumienie poszczególnych przypadków oraz dokonanie ustaleń i zaleceń w celu lepszej ochrony dzieci przed wykorzystywaniem seksualnym i złagodzenia wpływu wykorzystywania na dzieci, gdy ono nastąpi. Komisja Królewska zrobiła to, przeprowadzając publiczne przesłuchania, prywatne sesje oraz program polityczny i badawczy.[10] "

Royal Commission to najwyższy poziom dochodzeń w krajach Wspólnoty Narodów i ma szeroki zakres uprawnień do żądania informacji i osób do współpracy. Jego zalecenia są badane przez rząd i podejmą decyzję w sprawie przepisów wykonawczych. Rząd nie musi przyjmować zaleceń.

Metodologia

Stosowane są trzy główne metody. Są to:

1. Polityka i badania

Każda instytucja religijna dostarczyła przechowywane przez siebie dane na temat raportów i postępowania w sprawie wykorzystywania dzieci. Informacje te zostały zbadane i wybrano konkretne przypadki do przeprowadzenia wysłuchania publicznego.

Ponadto ARC skonsultowało się z przedstawicielami rządu i organizacji pozarządowych, osobami, które przeżyły, instytucjami, organami regulacyjnymi, polityką i innymi ekspertami, pracownikami naukowymi oraz grupami wsparcia i wsparcia osób, które przeżyły. Szersza społeczność miała okazję przyczynić się do rozważenia kwestii systemowych i odpowiedzi w ramach konsultacji społecznych.

2. Przesłuchania publiczne

Dostarczę akapity od Raport końcowy: Tom 16, strona 3, podtytuł „Prywatne przesłuchania”:

„Królewska Komisja zwykle wykonuje swoją pracę podczas przesłuchań publicznych. Byliśmy świadomi, że seksualne wykorzystywanie dzieci miało miejsce w wielu instytucjach, z których wszystkie można zbadać na rozprawie publicznej. Jednakże, jeśli Królewska Komisja miałaby podjąć się tego zadania, ogromna ilość zasobów musiałaby zostać wykorzystana w nieokreślonym, ale długim okresie czasu. Z tego powodu komisarze zaakceptowali kryteria, według których asystent wyższego szczebla zidentyfikowałby odpowiednie kwestie na rozprawę publiczną i przedstawił je jako indywidualne „studia przypadków”.

Decyzja o przeprowadzeniu studium przypadku została poinformowana o tym, czy przesłuchanie przyczyni się do lepszego zrozumienia kwestii systemowych i da możliwość wyciągnięcia wniosków z wcześniejszych błędów, aby wszelkie ustalenia i zalecenia dotyczące przyszłych zmian dokonane przez komisję królewską miały bezpieczne podstawy. W niektórych przypadkach adekwatność wyciągniętych wniosków będzie ograniczona do instytucji będącej przedmiotem rozprawy. W innych przypadkach będą one miały znaczenie dla wielu podobnych instytucji w różnych częściach Australii.

Przeprowadzono także przesłuchania publiczne, aby pomóc w zrozumieniu zakresu nadużyć, które mogły mieć miejsce w poszczególnych instytucjach lub rodzajach instytucji. Umożliwiło to Królewskiej Komisji zrozumienie sposobów zarządzania różnymi instytucjami i odpowiedzi na zarzuty związane z wykorzystywaniem seksualnym dzieci. Tam, gdzie nasze dochodzenia wykazały znaczną koncentrację nadużyć w jednej instytucji, sprawa może zostać przekazana na przesłuchanie publiczne.

Przeprowadzono także publiczne przesłuchania, aby opowiedzieć historie niektórych osób, co pomogło w publicznym zrozumieniu natury wykorzystywania seksualnego, okoliczności, w jakich może ono mieć miejsce, a co najważniejsze, niszczącego wpływu, jaki może mieć na życie ludzi. Publiczne przesłuchania były otwarte dla mediów i opinii publicznej oraz były transmitowane na żywo na stronie internetowej Royal Commission.

Ustalenia komisarzy z każdego przesłuchania zostały ogólnie przedstawione w sprawozdaniu z analizy przypadku. Każde sprawozdanie zostało przedłożone gubernatorowi generalnemu oraz gubernatorom i administratorom każdego stanu i terytorium oraz, w stosownych przypadkach, złożone w parlamencie australijskim i udostępnione publicznie. Komisarze zalecili, aby niektóre sprawozdania ze studiów przypadków nie były przedkładane mi ze względu na obecne lub potencjalne postępowanie karne. ”

3. Sesje prywatne

Sesje te miały dać ofiarom możliwość opowiedzenia własnej historii o niegodziwym traktowaniu dzieci w celach seksualnych w instytucjach. Poniżej znajduje się wolumin 16, strona 4, podtytuł „Sesje prywatne”:

„Każda prywatna sesja była prowadzona przez jednego lub dwóch komisarzy i była okazją dla osoby, aby opowiedzieć swoją historię o nadużyciach w chronionym i wspierającym środowisku. Wiele kont z tych sesji jest opowiedzianych w nieokreślonej formie w niniejszym raporcie końcowym.

Pisemne relacje umożliwiły osobom, które nie zakończyły sesji prywatnych, dzielenie się swoimi doświadczeniami z komisarzami. Doświadczenia osób, które przeżyły, opisane nam w pisemnych sprawozdaniach, wpłynęły na ten Raport końcowy w taki sam sposób, jak te, które zostały nam udostępnionew sesjach prywatnych.

Postanowiliśmy także opublikować, za ich zgodą, możliwie jak najwięcej indywidualnych doświadczeń osób, które przeżyły, jako zdeidentyfikowane narracje zaczerpnięte z prywatnych sesji i pisemnych relacji. Narracje te są przedstawiane jako relacje z wydarzeń, które opowiadają ocalałe z seksualnego wykorzystywania dzieci w instytucjach. Mamy nadzieję, że udostępnianie ich opinii publicznej przyczyni się do lepszego zrozumienia głębokiego wpływu wykorzystywania seksualnego dzieci i może pomóc w zapewnieniu naszym instytucjom jak najbezpieczniejszego bezpieczeństwa dla dzieci w przyszłości. Narracje są dostępne jako załącznik online do tomu 5, sesje prywatne. „

Ważne jest, aby w pełni zrozumieć metodologię i źródła danych. Żadna instytucja religijna nie może domagać się uprzedzeń ani fałszywych informacji, ponieważ wszystkie dane pochodzą z organizacji i zeznań ofiar. ARC przeanalizowało dostępne informacje, skontrolowało z przedstawicielami różnych instytucji religijnych, potwierdziło ofiary i przedstawiło swoje ustalenia wraz z zaleceniami dla konkretnych instytucji i jako całości.

Ustalenia

Stworzyłem tabelę przedstawiającą kluczowe informacje o sześciu instytucjach religijnych, które ARC zbadało. Poleciłbym przeczytać raporty. Są w częściach 4:

  • Zalecenia dotyczące raportu końcowego
  • Raport końcowy Instytucje religijne Tom 16: Książka 1
  • Raport końcowy Instytucje religijne Tom 16: Książka 2
  • Raport końcowy Instytucje religijne Tom 16: Książka 3

Religia I zwolennicy Studium przypadku Domniemani sprawcy i zajmowane stanowiska Skargi ogółem

Zgłaszanie się do władz i przeprosiny dla ofiar Rekompensata, wsparcie i krajowy system dochodzenia roszczeń
Katolicki

5,291,800

15 Studia przypadków ogółem. Numery 4,6, 8, 9, 11,13,14, 16, 26, 28, 31, 35, 41, 43, 44

Przeprowadzono wywiad z 2849

1880

domniemani sprawcy

693 Bracia religijni (597) i siostry (96) (37%)

Kapłani 572, w tym diecezjalni księża 388 i kapłani religijni 188 (30%)

Świeccy ludzie 543 (29%)

72 o nieznanym statusie religijnym (4%)

4444 Niektóre przypadki zgłoszono organom cywilnym. Przeprosiny podane.

W 1992 miało miejsce pierwsze publiczne oświadczenie potwierdzające nadużycia. Od 1996 przepraszano, a od Towards Healing (2000) wyraźnie przeprosili wszystkie ofiary duchowieństwa i religii. Również w 2013 w „Issues paper…” udzielono wyraźnych przeprosin.

Roszczenia 2845 o seksualne wykorzystywanie dzieci do lutego 2015 zaowocowały zapłatą 268,000,000 w wysokości $ 250,000,000, z której XNUMX wypłacono w formie pieniężnej.

Średnia 88,000 $.

Ustaw proces „W kierunku uzdrowienia”, aby pomóc ofiarom.

Rozważa wpłatę do krajowego systemu dochodzenia roszczeń.

anglikański

3,130,000

7 Studia przypadków ogółem. Numery 3, 12, 20, 32, 34, 36, 42

Przeprowadzono wywiad z 594

569

domniemani sprawcy

50% Świeckich

43% Wyświęcone duchowieństwo

7% Nieznany

1119 Niektóre przypadki zgłoszono organom cywilnym. Przeprosiny podane.

W Stałym Komitecie Synodu Generalnego 2002 wydaje Narodowe Przeprosiny. W 2004 Synod Generalny przeprosił.

Skargi 472 (42% wszystkich skarg). Do dnia grudnia 2015 $ 34,030,000 średnio $ 72,000). Obejmuje to rekompensatę pieniężną, leczenie, koszty prawne i inne.

Załóż Komitet Ochrony Dziecka w 2001

2002-2003 - powołanie grupy roboczej ds. Wykorzystywania seksualnego

Różne wyniki z tych grup.

Rozważa wpłatę do krajowego systemu odszkodowań

armia Zbawienia

8,500 plus oficerowie

4 Studia przypadków ogółem. Numery 5, 10, 33, 49

Przeprowadzono wywiad z 294

Niemożliwe jest oszacowanie liczby domniemanych sprawców Niektóre przypadki zgłoszono organom cywilnym. Przeprosiny podane.

Rozważa wpłatę do krajowego systemu odszkodowań
Świadkowie Jehowy

68,000

2 Studia przypadków ogółem. Numery 29, 54

Przeprowadzono wywiad z 70

1006

domniemani sprawcy

579 (57%) przyznał się

108 (11%) to Starsi lub Sługi pomocnicze

28 zostali mianowani Starsi lub Sługi Ministerialni po pierwszej instancji domniemanego nadużycia

1800

domniemane ofiary

Sprawcy 401 (40%) zostali wykluczeni.

Przywrócono 230

78 został wykluczony więcej niż jeden raz.

Władze cywilne nie zgłosiły żadnych spraw ani żadnej przeprosiny. Brak.

Nowa polityka informująca ofiary i rodziny, że mają one prawo zgłaszać się do władz.

Brak oświadczenia w sprawie krajowego systemu dochodzenia roszczeń.

Australijskie Kościoły chrześcijańskie (ACC) i powiązane kościoły zielonoświątkowe

350,000 + 260,600 = 610,600

Łącznie 2. Numery 18, 55

Przeprowadzono wywiad z 37

Niemożliwe jest oszacowanie liczby domniemanych sprawców Podczas australijskich kościołów chrześcijańskich pastor Spinella przeprosił ofiary. Rozważa wpłatę do krajowego systemu odszkodowań
Kościół jednoczący się w Australii (kongregacyjny, metodystyczny i prezbiteriański) 1,065,000 5 całkowita

Numery 23, 24, 25, 45, 46

Przeprowadzono wywiad z 91

Nie podarowany 430 Niektóre przypadki zgłoszono organom cywilnym. Przewodniczący Zgromadzenia Ogólnego Stuart McMillan zrobił to w imieniu Kościoła. Roszczenia 102 wobec zarzutów 430. 83 z ciebie 102 otrzymał rozliczenie. Całkowita wypłacona kwota to 12.35 milionów USD. Najwyższa płatność to milion 2.43 USD, a najniższa 110 USD. Średnia płatność wynosi 151,000 $.

Rozważa wpłatę do krajowego systemu odszkodowań

pytania

W tym momencie nie proponuję podać moich osobistych wniosków ani przemyśleń. Dla każdej osoby bardziej przydatne jest rozważenie następujących pytań:

  1. Dlaczego każda instytucja upadła?
  2. Jak i jakie zadośćuczynienie zapewniła ofiarom każda instytucja?
  3. Jak każda instytucja może ulepszyć swoją politykę i procedury? Aby to osiągnąć, jakie muszą być kluczowe cele?
  4. Dlaczego starsi i instytucja ŚJ nie zgłosili żadnej sprawy władzom świeckim?
  5. Dlaczego ŚJ ma tak dużą liczbę domniemanych sprawców i skarg w stosunku do swojej populacji w porównaniu z innymi?
  6. W przypadku grupy, która broniła prawa do sumienia, dlaczego żaden starszy nie wystąpił i nie zabrał głosu? Czy to wskazuje na panującą kulturę?
  7. Dlaczego w historii oporu wobec władz totalitarnych osoby w instytucji ŚJ nie zabierały głosu, nie przebijały się i nie zgłaszały władzom?

Istnieje wiele innych pytań, które można rozważyć. Wystarczą na początek.

Droga naprzód

Artykuł napisany jest w duchu chrześcijańskiej miłości. Byłoby niedopuszczalne wskazywanie błędów i nie dawanie okazji do naprawy. W całej Biblii ludzie wiary zgrzeszyli i potrzebowali przebaczenia. Istnieje wiele przykładów naszej korzyści (Rzymian 15: 4).

Pasterz i poeta, król Dawid, był bliski sercu Jehowy, ale odnotowano dwa wielkie grzechy wraz z późniejszą pokutą i konsekwencjami jego czynów. W ostatnim dniu życia Jezusa możemy zobaczyć upadki Nikodema i Józefa z Arymatei, dwóch członków Sanhedrynu, ale widzimy też, jak naprawili to na końcu. Istnieje relacja o Piotrze, bliskim przyjacielu, którego odwaga zawiodła go, gdy trzykrotnie wyparł się przyjaciela i Pana. Po zmartwychwstaniu Jezus pomaga przywrócić Piotra z upadłego stanu, dając mu okazję do okazania skruchy poprzez potwierdzenie swojej miłości i uczniostwa. Wszyscy apostołowie uciekli w dniu śmierci Jezusa i wszyscy mieli możliwość przewodzenia zborowi chrześcijańskiemu w dniu Pięćdziesiątnicy. Przebaczenie i dobra wola jest zapewniona obficie przez naszego Ojca za nasze grzechy i wady.

Dalszą drogą po raporcie ARC jest przyznanie się do grzechu polegającego na tym, że padł ofiarą krzywdzenia dzieci. Wymaga to następujących kroków:

  • Módlcie się do naszego Ojca Niebieskiego i prośmy o jego przebaczenie.
  • Wykaż się szczerością modlitwy poprzez konkretne działania, aby uzyskać jego błogosławieństwo.
  • Bez zastrzeżeń przepraszam wszystkie ofiary. Przygotuj program uzdrawiania duchowego i emocjonalnego dla ofiar i ich rodzin.
  • Natychmiast przywróć wszystkie ofiary, które zostały wykluczone i odrzucone.
  • Zgadzam się na rekompensatę finansową dla ofiar i nie poddawaj ich procesom sądowym.
  • Starsi nie powinni zajmować się tymi przypadkami, ponieważ nie mają wymaganej wiedzy specjalistycznej. Obowiązek zgłaszania wszelkich zarzutów organom cywilnym. Podlegajcie „Cezarowi i jego prawu”. Uważna lektura Listu do Rzymian 13: 1-7 pokazuje, że Jehowa przygotował je, by radzić sobie z takimi sprawami.
  • Wszyscy znani przestępcy nie powinni mieć możliwości pełnienia służby publicznej w zborze.
  • Dobro dzieci i ofiar powinno być w centrum wszystkich polityk, a nie reputacja organizacji.

Powyższe sugestie byłyby dobrym początkiem i mogłyby początkowo zakłócić trzodę, ale szczerze wyjaśniając błędy i wykazując pokorną postawę, ustanowiono by dobrą chrześcijańską przewagę. Stado doceni to i z czasem zareaguje.

Młodszy syn z przypowieści wrócił do domu skruszony, ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, Ojciec przywitał go tak wielkim sercem. Starszy syn zaginął w inny sposób, ponieważ tak naprawdę nie znał swojego Ojca. Dwaj synowie mogą zapewnić nieocenione lekcje dla tych, którzy przewodzą, ale najważniejsze jest to, jaki cudowny Ojciec mamy w naszym Bogu. Nasz wspaniały król Jezus doskonale naśladuje swego Ojca i jest żywo zainteresowany dobrem każdego z nas. On jest jedynym, który ma władzę rządzenia każdym z nas. (Mt.

____________________________________________________________________

[1] https://www.childabuseroyalcommission.gov.au Cały zakres i program dochodzenia od listopada 2012 do grudnia 2017, kiedy raporty końcowe zostały przesłane do rządu Australii

[2] Zobacz Jamesa Pentona Świadkowie Jehowy w Kanadzie: mistrzowie wolności słowa i kultu. (1976). James Penton jest byłym Świadkiem Jehowy, który od tego czasu napisał dwie książki o historii Strażnicy.

[3] Zobacz Detlef Garbe's Między oporem a męczeństwem: Świadkowie Jehowy w III Rzeszy (2008) Tłumaczone przez Dagmar G. Grimm. Ponadto, aby uzyskać bardziej stronnicze konto, zobacz Rocznik Świadków Jehowy, 1974 opublikowane przez Towarzystwo Biblijne i Traktatowe Strażnicy.

[4] Widzieć Studia w Piśmie Świętym: Nowe Stworzenie Vol 6, Rozdział 5, „Organizacja” Pastor Charles Taze Russell w 1904. We wcześniejszych wydaniach Strażnicy Syjonu omówiono także wiele z tych sugestii i przemyśleń.

[5] Co ciekawe, użycie przez Rutherforda słów „Organizacja” i „Kościół” może być wymienne. Ponieważ ruch Badaczy Pisma Świętego nie zaakceptował scentralizowanej struktury kościelnej, Rutherford wydawał się rozsądniej używać terminu „Organizacja” i „Prezydent” z absolutnymi uprawnieniami. Do 1938 organizacja była w pełni na miejscu, a Badacze Pisma Świętego, którzy się nie zgadzali, odeszli. Szacuje się, że około 75% Badaczy Pisma Świętego z czasów Russella opuściło Organizację od 1917 do 1938.

[6] Ta nowa metoda radzenia sobie z grzechami zboru została po raz pierwszy wprowadzona w marcu 1, 1952 Wieża strażnicza strony magazynu 131-145, w serii cotygodniowych artykułów naukowych 3. Podczas 1930 miały miejsce dwie głośne sprawy z osobami prominentnymi w organizacji Towarzystwa Biblijnego i Traktatowego Strażnicy (WTBTS): Olin Moyle (radca prawny) i Walter F. Salter (kierownik oddziału w Kanadzie). Obaj opuścili odpowiednią kwaterę główną i stanęli przed procesem całego zgromadzenia. Próby te były poparte pismami świętymi, ale były postrzegane jako powodujące rozłam w szeregach.

[7] Zobacz Przebudź 8, Styczniowe strony 1947 27-28.

[8] Mogło to być spowodowane usunięciem dwóch głośnych osób, Olin Moyle (prawnik WTBTS) i Waltera F. Saltera (kierownik oddziału kanadyjskiego) z organizacji. Zastosowano cały proces lokalny ecclesia spotkanie w celu podjęcia decyzji. Podobnie jak w obu przypadkach, kwestie powstały z Prezydentem (Rutherford) i otwarcie dyskusji na ten temat przyniosłoby kolejne pytania ze stada

[9] Obecne twierdzenie jest głównym odejściem w nauczaniu, w którym stwierdza się, że Ciało Kierownicze istnieje od 1919, i jest takie samo jak Wierny i Dyskretny Niewolnik, jak opisano w Matthew 24: 45-51. Żadne z tych oświadczeń nie zostało przedstawione, a twierdzenie, że niniejsza GB istnieje, ponieważ 1919 można łatwo obalić, ale nie jest to objęte zakresem tego artykułu. Zobacz ws17 luty p. 23-24 „Kto dziś prowadzi lud Boży?”

[10] Bezpośrednia wycena z Raport końcowy: Tom 16 wstęp strona 3

Eleasar

JW od ponad 20 lat. Ostatnio zrezygnował ze stanowiska starszego. Tylko słowo Boże jest prawdą i nie możemy z niego korzystać, jesteśmy już w prawdzie. Eleasar oznacza „Bóg pomógł” i jestem pełen wdzięczności.