[z badania WS 12/2019 s. 14]

„Biblia mówi, że do ustalenia sprawy potrzeba co najmniej dwóch świadków. (Num. 35:30; Deut. 17: 6; 19:15; Matt. 18:16; 1 Tm. 5:19) Ale pod Prawem, jeśli mężczyzna zgwałcił zaręczoną dziewczynę „w polu”, a ona krzyknęła , była niewinna cudzołóstwa, a on nie. Biorąc pod uwagę, że inni nie byli świadkami gwałtu, dlaczego była niewinna, kiedy był winny?

Fragment cytowany w drugiej części pytania czytelników został wykorzystany w sprzeciwie wobec postawy Organizacji Strażnicy „głowa w piasek” w odniesieniu do zarzutów wykorzystywania dzieci. Biorąc pod uwagę, że Organizacja nalega na dwóch świadków, nawet w przypadku wykorzystywania seksualnego dzieci, które jest gwałtem, to pytanie wymagało odpowiedzi. Czy przedstawią dowody dotyczące wymogu dwóch świadków? Przeanalizujmy, w jaki sposób odpowiadają na to pytanie na podstawie cytowanego fragmentu z Powtórzonego Prawa 22: 25-27.

Omawiany fragment to Powtórzonego Prawa 22:25:27, który brzmi: „Jeśli jednak na polu znajduje się dziewczyna, która znalazła zaręczoną dziewczynę, a mężczyzna ją złapał i położył się z nią, mężczyzna, który się z nią położył, musi również umrzeć samotnie, 26 dziewczyno, nie musisz nic robić. Dziewczyna nie ma grzechu zasługującego na śmierć, ponieważ tak jak wtedy, gdy mężczyzna powstaje przeciwko swemu bliźniemu i rzeczywiście morduje go, nawet duszę, tak jest w tym przypadku. 27 Albowiem ją znalazł na polu. Dziewczyna zaręczona krzyczała, ale nie było nikogo, kto mógłby ją uratować ”.

Po pierwsze, umieśćmy ten fragment w prawdziwym kontekście biblijnym, zanim przejdziemy do przeglądu odpowiedzi z Strażnicy.

Scenariusz 1

Księga Powtórzonego Prawa 22: 13-21 dotyczy scenariusza, w którym mąż poślubia kobietę i po chwili zaczyna ją oczerniać, oskarżając ją, że nie jest dziewicą, kiedy ją poślubi. Oczywiście nigdy nie będzie dwóch świadków spełnienia małżeństwa, więc jak rozwiązano tę sprawę? Wygląda na to, że w noc poślubną użyto małego prześcieradła, które zabarwiłoby się niewielką ilością krwi po zerwaniu błony dziewiczej kobiety przy okazji jej pierwszego stosunku płciowego w związku z małżeństwem. Arkusz ten został następnie przekazany rodzicom kobiety, prawdopodobnie następnego dnia i przechowywany jako dowód. Mogliby to następnie przedstawić rodzice kobiety na wypadek oskarżenia żony. Jeśli kobieta udowodni w ten sposób niewinność, mężczyzna zostanie ukarany fizycznie, ukarany grzywną, a grzywna zostanie przyznana ojcu kobiety jako rekompensata za zniesławienie jego imienia, a mąż nie może rozwieść się z żoną przez całe swoje dni.

Ważne punkty do zapamiętania:

  • Wyrok został wydany, mimo że tylko jeden świadek (oskarżony) mógł się bronić.
  • Dowody fizyczne były dozwolone; Rzeczywiście polegano na tym, aby potwierdzić niewinność lub winę kobiety.

Scenariusz 2

Powtórzonego Prawa 22:22 dotyczy scenariusza, w którym mężczyzna został złapany „in inflagrante delicto” z mężatką.

Tutaj może być tylko jeden świadek, chociaż znalazca może potencjalnie wezwać innych, aby byli świadkami kompromitującej sytuacji. Jednak kompromitująca pozycja, w której nie powinni być (mężczyzna sam z zamężną kobietą, która nie była jej mężem) i jeden świadek wystarczały do ​​ustalenia winy.

  • Wystarczył jeden świadek kompromitującej pozycji zamężnej kobiety samej z mężczyzną, który nie był jej mężem.
  • Zarówno mężczyzna, jak i zamężna kobieta otrzymali taką samą karę.
  • Wyrok został wydany.

Scenariusz 3

Powtórzonego Prawa 22: 23-24 opisuje scenariusz, w którym mężczyzna i dziewica zaręczona mają stosunek w mieście. Jeśli kobieta nie krzyczała, a zatem można było ją usłyszeć, obie strony uznawano za winne, ponieważ traktowano ją raczej jako konsensualną niż gwałt.

  • Ponownie okoliczności działały jako świadek, przy czym zaręczona kobieta była tutaj traktowana jak kobieta zamężna, znajdująca się w kompromitującej sytuacji.
  • Zarówno mężczyzna, jak i zamężna kobieta otrzymali taką samą karę, jeśli nie było krzyku, ponieważ uznano ją za zgodną.
  • Gdyby kobieta krzyczała, byłby świadek i byłaby uważana za niewinną ofiarę gwałtu, a tylko mężczyzna zostałby ukarany (śmiercią).
  • Wyrok został wydany.

Scenariusz 4

Jest to przedmiotem artykułu Strażnicy.

Księga Powtórzonego Prawa 22: 25-27 jest podobna do Scenariusza 3 i obejmuje scenariusz, w którym mężczyzna leży z dziewicą zaręczoną na polu zamiast miasta. Tutaj, nawet gdyby krzyczała, nikt jej nie usłyszy. Dlatego został domyślnie uznany za akt bez zgody ze strony kobiety, a zatem gwałt i cudzołóstwo ze strony mężczyzny. Dziewicę uważa się za niewinną, ale mężczyznę należy zabić.

  • Ponownie okoliczności działały jako świadek, przy domniemaniu niewinności zaręczonej kobiety, ponieważ nikt nie był w stanie udzielić pomocy.
  • Okoliczności działały również jako świadek mężczyzny, z domniemaniem winy dla mężczyzny z powodu kompromitujących okoliczności, ponieważ nie powinien był być sam na sam z zaręczoną kobietą, która była uważana za już zamężną. Nie ma potrzeby potwierdzania dowodów.
  • Wyrok został wydany.

Scenariusz 5

Powtórzonego Prawa 22: 28-29 obejmuje scenariusz, w którym mężczyzna kładzie się z kobietą, która nie jest ani zaręczona, ani żonata. Tutaj fragment Pisma Świętego nie rozróżnia, czy chodziło o stosunki konsensualne czy gwałt. Tak czy inaczej mężczyzna musi poślubić kobietę i nie może rozwieść się z nią przez całe życie.

  • Tutaj mężczyzna jest powstrzymany od gwałtu i rozpusty, ponieważ będzie musiał poślubić kobietę i zapewnić jej całe życie.
  • Bez względu na to, czy roszczenie kobiety czy świadka osoby trzeciej nie ma znaczenia, mężczyzna otrzyma surowszą karę.
  • Wyrok został wydany.

Podsumowanie scenariuszy

Czy widzimy tutaj wzór? Są to wszystkie scenariusze, w których jest mało prawdopodobne, aby był jakikolwiek drugi świadek. Jednak należało wydać wyrok. Oparty na czym?

  • Dowody fizyczne decydują o tym, czy mężczyzna lub kobieta są winni (scenariusz 1).
  • Naruszenie okoliczności uznanych za dowód (scenariusz 2–5).
  • Domniemanie winy kobiety na podstawie szczególnych okoliczności (scenariusz 2 i 3).
  • Domniemanie niewinności na korzyść kobiety w szczególnych okolicznościach (scenariusz 4 i 5).
  • Domniemanie winy mężczyzny na podstawie szczególnych okoliczności (scenariusz 2, 3, 4 i 5).
  • Tam, gdzie obaj są winni, wymierzono jednakową karę.
  • Wyrok został wydany.

Były to jasne, łatwe do zapamiętania przepisy.

Ponadto żadne z tych przepisów nie wspominało o żadnym wymogu dotyczącym dodatkowych świadków. W rzeczywistości scenariusze te miałyby miejsce zwykle tam, gdzie i kiedy nie było świadków. Na przykład, jeśli kobieta została zaatakowana w mieście i krzyczała. Być może ktoś usłyszał krzyk, ale świadek krzyku nie musiał wiedzieć, kto to jest, ani nie złapać mężczyzny na miejscu zdarzenia. Ponadto, gdy te sprawy były badane u bram miasta, świadek krzyku dowie się o tym, co się wydarzyło i może się zgłosić.

Jak widać, główne punkty scenariusza są zgodne z pozostałymi 4 scenariuszami. Ponadto wynik scenariusza 4 jest bardzo podobny do scenariusza 5, w którym mężczyzna jest również uważany za winnego.

Dlatego w świetle prawdziwego kontekstu spójrzmy teraz na odpowiedź Organizacji na ten scenariusz i pytanie „czytelników”.

Odpowiedź organizacji

Zdanie wstępne stanowi: „W Księdze Powtórzonego Prawa 22: 25-27 nie chodzi przede wszystkim o udowodnienie winy mężczyzny, ponieważ zostało to potwierdzone. Prawo to koncentrowało się na ustaleniu niewinności kobiety. Zwróć uwagę na kontekst ”.

To oświadczenie jest w najlepszym razie nieprzyzwoite. Oczywiście to konto „Nie chodzi przede wszystkim o udowodnienie winy mężczyzny”. Dlaczego? "bo zostało to potwierdzone". Nie wymagano dowodów koniecznych do ustalenia winy mężczyzny. Prawo wskazało, że w takich okolicznościach człowiek zostanie uznany za winnego z powodu kompromitujących okoliczności, których powinien był unikać. Kropka. Brak dalszej dyskusji.

Jednak wbrew twierdzeniom artykułu Strażnicy nie koncentruje się „O stwierdzeniu niewinności kobiety”. W opisie biblijnym nie ma instrukcji, jak ustalić jej niewinność. Rozsądny wniosek jest taki, że automatycznie przypisano jej niewinność.

Mówiąc najprościej, jeśli mężczyzna był sam w polu, z wyjątkiem towarzystwa kobiety zaręczonej, można automatycznie uznać go za winnego cudzołóstwa za to, że znalazł się w tej kompromitującej sytuacji. Dlatego, jeśli kobieta twierdziła, że ​​została zgwałcona, mężczyzna nie miał obrony, by skorzystać z takiego oskarżenia.

Możemy spekulować, że być może sędziowie próbowali znaleźć świadka lub świadków, którzy mogliby umieścić kobietę w tym samym sąsiedztwie co mężczyzna w tym samym czasie. Jednak nawet gdyby znaleziono świadków, byliby oni w najlepszym przypadku jedynie poszlakami, a nie drugim świadkiem rzeczywistego zdarzenia. Rozsądnym osobom powinno być jasne, że dwóch świadków aktu gwałtu lub cudzołóstwa nie było wymaganych do wydania wyroku. Również z uzasadnionego powodu, ponieważ, biorąc pod uwagę rodzaj grzechu i okoliczności scenariusza, prawdopodobnie nie istniały.

Pozostałe 4 małe akapity tej tak zwanej odpowiedzi jedynie potwierdzają założenia winy i niewinności w tym scenariuszu (4) i scenariuszu 5.

Jak więc ten artykuł Strażnicy odnosi się do „słonia w pokoju” na temat wymogu dwóch świadków wspomnianych na początku pytania?

Mówiąc wprost, artykuł po prostu ignoruje „słonia w pokoju”. Organizacja nawet nie próbuje wyjaśnić, w jaki sposób miałoby to zastosowanie do któregokolwiek z 5 scenariuszy z Powtórzonego Prawa 22: 13-29.

Czy powinniśmy się denerwować? Nie całkiem. W rzeczywistości Organizacja właśnie zagłębiła się w większą dziurę. Jak to?

Co z zasadą, którą Organizacja wprowadziła obecnie w życie, zgodnie z paragrafem 3, który brzmi:

"W takim przypadku kobieta miała wątpliwości. W jakim sensie? Zakładano, że „krzyczała, ale nie było nikogo, kto mógłby ją uratować”. Więc nie popełniła cudzołóstwa. Mężczyzna był jednak winny gwałtu i cudzołóstwa, ponieważ „obezwładnił ją i położył się z nią”, zaręczona kobieta ”.

Czy widzisz różnicę między tym scenariuszem a sformułowaniami, a następującymi?

„W takim przypadku dziecko miało wątpliwości. W jakim sensie? Zakładano, że dziecko krzyczało, ale nie było nikogo, kto mógłby je uratować. Tak więc małoletni nie popełnił rozpusty. Mężczyzna (lub kobieta) był jednak winny gwałtu na dzieciach i cudzołóstwa lub rozpusty, ponieważ on (lub ona) obezwładnił małoletniego i położył się z nim, nie zgadzając się na nieletniego ”.

[Uwaga: dziecko było nieletnie i nie można oczekiwać, że zrozumie, na czym polega zgoda. Niezależnie od tego, czy ktokolwiek uważa, że ​​małoletni może w pełni zrozumieć, co się dzieje, nieletni nie mogę wyrazić zgody Zgodnie z prawem.]

Nie ma absolutnie żadnej różnicy w tym ostatnim stwierdzeniu, które stworzyliśmy, oraz w oświadczeniu lub zasadzie podanej w artykule, z wyjątkiem bardzo drobnych szczegółów, które w żaden sposób nie negują powagi sytuacji. W rzeczywistości te niewielkie zmiany sprawiają, że sprawa jest jeszcze bardziej atrakcyjna. Jeśli kobietę uważa się za słabsze naczynie, o ileż bardziej jest to małoletnie dziecko obu płci.

Czy w oparciu o oświadczenie lub zasadę zawartą w artykule Strażnicy nie byłoby sprawiedliwe, że dorosły powinien zostać uznany za winnego w tym drugim przypadku z małoletnim dzieckiem przy braku przekonujących dowodów przeciwnych? A także, że dziecko lub małoletni powinni mieć wątpliwości, zamiast sprawcy?

Co więcej, w oparciu o scenariusze omówione w Księdze Powtórzonego Prawa 22, w przypadku wykorzystywania seksualnego dzieci osoba dorosła znajduje się w kompromitującej pozycji, która powinna wiedzieć lepiej. Nie ma znaczenia, czy dorosły jest ojcem, czy ojczymem, matką, macochą, wujem lub ciocią, ofiary, czy starszym, sługą pomocniczym, pionierem, na zaufaniu. Obowiązkiem sprawcy jest udowodnienie, że nie molestowali małoletniego, dając sprawdzalne alibi na każdą okazję. Zadaniem słabszej, zagrożonej strony nie jest udowodnienie swojej niewinności za pomocą innego świadka, którego w takich okolicznościach nie można uzyskać. W analizowanym scenariuszu pokazano także precedens biblijny, w którym dowody fizyczne w postaci medycznie uzyskanego dowodu DNA itd. Mogą być akceptowane jako dodatkowy świadek. (Zwróć uwagę na użycie płaszcza z nocy poślubnej w scenariuszu 1).

Jeszcze jeden punkt do przemyślenia. Zapytaj kogoś, kto mieszkał przez pewien czas we współczesnym Izraelu, jak tam jest stosowane prawo. Odpowiedź będzie „esencją lub duchem prawa”. Różni się to znacznie od prawa w USA i Wielkiej Brytanii oraz w Niemczech i innych krajach, w których stosowanie prawa jest zgodne z literą prawa, a nie duchem lub istotą prawa.

Widzimy wyraźnie, jak Organizacja trzyma się „litery prawa” w odniesieniu do stosowania zasad biblijnych do sądów w Organizacji. To jest jak postawa faryzeuszy.

Cóż za kontrast ze świeckim państwem Izraela, który pomimo swojego sekularyzmu stosuje prawo zgodnie z duchem prawa, zgodnie z zasadą Prawa, zgodnie z zamierzeniami Jehowy, a także stosowanymi przez Chrystusa i pierwszych chrześcijan.

Dlatego do Organizacji stosujemy słowa Jezusa z Mateusza 23: 15-35.

Szczególnie zastosowanie ma Mateusz 23:24, który brzmi: „Ślepi przewodnicy, którzy odcedzają komara, ale przełykają wielbłąda!”. Odcedzili i utrzymali wymóg dotyczący dwóch świadków (komara), stosując go tam, gdzie nie powinni, i robiąc to, przełknęli i zignorowali znacznie większy obraz sprawiedliwości (wielbłąda). Zastosowali także literę prawa (gdy nie robią tego konsekwentnie w przypadku problemów) zamiast istoty prawa.

Tadua

Artykuły Tadua.